Maramures

CrisanaMaramuresBucovina
TranssylvaniëBanaatOltenia
MunteniaMoldaviëDobrogea

De Maramureş is een streek in het noordwesten van Roemenië, welke bestaat uit twee provincies: Satu Mare en Maramureş. De Maramureş grenst aan Hongarije en Oekraïne en aan de Roemeense streken Bucovina, Transsylvanië en Crişana. In het oosten is de Maramureş bergachtig met het Maramureş- en Rodnagebergte. Grote toeristische troeven van de Maramureş zijn de befaamde houten kerken met hun bijzonder spitse torens en het vrolijke kerkhof van Sǎpânţa. Maar even gesmaakt is de rust van de kleine dorpjes in de valleien van de Vişeu en de Tisa. Wil je van de Maramureş naar de Bucovina reizen, dan rijd je best over de spectaculaire Prislop pas (1416m hoog). 

Steden

Baia Mare

Baia Mare is de hoofdstad van de provincie Maramureş. Het is een industrie- en mijnstad, gelegen aan de Sǎsarivier die dwars door de stad stroomt.

Satu Mare

Satu Mare is de hoofdplaats van de gelijknamige provincie. Deze voormalige Hongaarse stad was in de middeleeuwen een handelscentrum voor ertsen en zout. De Hongaarse naam Szatmár betekent ‘zoutmarkt’ en werd in oude teksten zelfs als ‘Zoutmarkt’ gespeld. Het centrum van de stad wordt gevormd door het Vrijheidsplein (Piaţa Libertaţii), de kathedraal en het bisschoppelijk paleis. Aan dit plein bevindt zich ook Hotel Dacia, gekend om zijn monumentale jugendstilgevel. Satu Mare is de bakermat van de chassidische satmarbeweging.

Sighetu Marmației  (Sighet)

Sighet ligt pal op de grens met Oekraïne. De stad behoorde tot 1921 tot Hongarije en was een centrum voor Joodse cultuur. Tijdens de tweede wereldoorlog werden meer dan 20.000 joden uit Sighet gedeporteerd. Onder hen Elie Wiesel die in 1986 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Sighet was ook de stad van de familie Teitelbaum. Moshe Teitelbaum was een Grote Rabbijn van de Orthodoxe Chassidische Joden die zich vanuit het naburige Satu Mare over de wereld verspreidden.

Het Memoriaal van Sighet

Dit luguber oord, deed van 1950 tot 1955 dienst als ‘werkkamp’ voor de kritische elite van het land die volgens de communistische machthebbers moest ‘heropgevoed’ worden. De honderd eerste gevangen waren gewezen ministers, professoren, journalisten, economisten, … Zij kregen in het najaar van 1950 het gezelschap van een 50-tal geestelijken (bisschoppen, priesters, …) van de Grieks-Orthodoxe en Rooms-Katholieke kerk. Zij verbleven er in penibele omstandigheden, kregen nauwelijks te eten, werden onderworpen aan barbaarse behandelingen en moesten slavenarbeid verrichten. Velen onder hen waren bejaarde mensen. Toen het kamp in 1955 werd opgeheven (Roemenië trad toe tot de UNO) bleek dat een kwart van de 200 gevangenen het niet overleefd had, anderen werden vrijgelaten, in psychiatrische instellingen geplaatst of kregen huisarrest. In 1993 werd de site omgevormd tot een ‘memoriaal voor de slachtoffers van het communisme en het verzet’. Dichteres Ana Blandiana en haar echtgenoot, schrijver Romulus Rusan namen het voortouw om de gruwelijke gevangenis om te bouwen tot een museum waarin de misdaden van het communisme worden gedocumenteerd.

In Sighetu Marmației  is er ook een openluchtmuseum van de Maramures. 

Met een geldige reispas kan je in Sighet de Tisza oversteken en Oekraïne bezoeken.

Vrolijk kerkhof van Sǎpânţa

Een attractie uniek in de wereld is het ‘Vrolijke kerkhof’ in Sǎpânţa. Het Vesel kerkhof biedt een vrolijke aanblik: helblauwe graven brengen verslag uit in woord en beeld van het leven van niet minder dan 800 inwoners. Het was Stan Ioan Pătraş die in 1935 de eerste grafzerk ontwierp. In 1977 werd hij er zelf begraven en werd zijn werk verder gezet door zijn leerling Dumitru Pop. Eenvoudige portretten van de overledene worden vergezeld van een korte, poëtische levensbeschrijving. Het huis, in de buurt van het kerkhof,  van Stan Ioan Pătraş  is ingericht als museum.

Naast het vrolijke kerkhof is er in het dorp ook een “ecologische wasserij” te bezichtigen.

In de onmiddellijke nabijheid van Sǎpânţa staat het Peri klooster met de hoogste (78 meter) houten kerk in de wereld.

Houten kerken

Maramureş is gekend voor zijn folklore en zijn houten kerken. Deze orthodoxe kerkjes dateren uit de periode van de 17de tot de 19de eeuw en werden uit hout opgetrokken wegens een verbod om stenen kerken te bouwen. Er zijn een honderdtal houten kerkjes in Maramureş waarvan er acht op de UNESCO-lijst met Werelderfgoed staan: Bârsana, Budesti, Desesti, Ieud, Plopis, Poienile Izei, Rogoz en Surdesti. Kenmerkend zijn de massieve daken en de spitse torens boven de hoofdingang.

Bârsana

Smalspoortrein: Mocanita

Mocanita 1

 

Een bijzondere attractie in de Maramures is de Mocaniţa, de smalspoortrein, in Vişeu de Sus. Over een afstand van 21,6 km stoomt de trein door de bossen naar Paltin. Er zijn zeven locomotieven waarvan vier nog operationeel. De oudste operationele is de Mariuţa uit 1910. Dagelijks wordt de trein nog ingezet voor het transport van hout uit de bossen naar de fabriek.

Prislop pas

PrislopDe Prisloppas verbindt de regio’s Maramures en Bucovina door het Rodna gebergte en bevindt zich op een hoogte van 1416m. Deze weg, de DN 18, is één van de mooiste bergpassen van Roemenië. De Prisloppas is 50km lang tussen Borsa (aan de westzijde) en Sesuri Village, Cârlibaba ( aan de oostzijde). In de winter is de pas gesloten maar in de zomer heb je een prachtig uitzicht over de Obcinile Bucovinei, de Rodna bergen met de  Pietrosu (2303meters) en de Ineu (2279meters) toppen.

Elk jaar, op de derde zondag van augustus, volgende op de dag van Heilige Maria (in de orthodoxe kalender) vindt er een inter-regionaal festival plaats ter promotie van de tradities, gewoontes, nationale klederdracht en liederen. Het folk festival ‘Hora de la Prislop’ (Dans van de Prislop) heeft plaats op 1416m hoogte.  Het is een traditioneel evenement in Roemenië.

Op de Prislopberg werd een monument en een Orthodox klooster gebouwd als aandenken aan een veldslag in 1717 waarbij de Krimtartaren voorgoed uit de streek verdreven werden.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.